Gizli Öznem

Oya Güçlü

Yalnızlığa, yalnızlığıma direniyorum. Ömrümün geri kalanını sırtlayıp bu dar, bu ince taşlı hayat politikasında dağıma tırmanmaya başlıyorum. Başlangıçların hepsi gibi bu da büyük bir yenilik. Çünkü ben hiç bu kadar düşmemiştim dağımın eteklerine. Hiç bu kadar çabalamamıştım yeniden ayağa kalkmak için. Yine de çabaladığım herşey için, her insan için mutluyum.

Acımla kendimi İstanbul kaldırımına attım. Kaldırımların haberi bile yoktu benden. Haberi olsa bile; üzerinde adımlatacak bir kaldırım yaratmaktan başka ne yapabilirdi benim için? Benim için zaten ne yapılabilirdi ki tazelenen damlalarımı yok edemezken? Durduramazken yüreğimin ince ve sessiz çığlıklarını... Çığlıklarım da bu kadar sessizken kim son verebilir ki buna?

Herşey sana rağmendir, herşey senin tersindedir. Ama bu durum acıtmaz, seni acıtan; bazı şeylerin senin doğrunda olmasıdır. Olur ya bir gün dönersem bıraktığım kalabalık yalnızlığıma, ağlatmadan yüreğimi söylersem tüm öznelere, yüklemlere doğrularda acıtıyordur işte. Gidersem, eğer dönmeden önce; hep bir yanım yarım kalacak, dönüp de gidersem yarılanacak bir ben... Herşey sevgime rağmendir, herşey biraz da yitirilenlere... Herşey sevgime bağlı olsaydı, kendim için birşeyler yapardım, senin için değil!

Cümleler seçmeliyim, giyinmeliyim yeni cümlelere. Belki böyle yeniden, sağlam bir kalkış yaparım. Belki yeniden yenilenen bir kendim olur... Cümleler yaratmalıyım sana, hiçbir şey eski olmamalı, hiçbir şey eksik kalmamalı. Cümlelerde yüklemler bulmalıyım sana, gizli öznesi ben olan.

Kasım 2001

Ekim 2001

Ağustos 2001

Temmuz 2001

Haziran 2001

Mayıs 2001

Nisan 2001